Polska

Panleukopenia kotów

Objawy

Obserwowane objawy mogą obejmować: wymioty, biegunkę (często z domieszką krwi), gorączkę, niechęć do jedzenia i znaczne posmutnienie. Na skutek tych objawów u kota może dojść bardzo szybko do odwodnienia i niedokrwistości. Liczba białych krwinek spada często do bardzo niskiego poziomu. Szczególnie podatne na zachorowanie są nieszczepione kocięta i w ich przypadku choroba może szybko doprowadzić do śmierci.

Zakażone koty mogą być nosicielami wirusa przez kilka miesięcy, a w czasie ciąży wirus może przenosić się na nieurodzone jeszcze kocięta. Wirus panleukopenii może przetrwać u kociąt zarażonych śródmacicznie. Jeżeli dojdzie do takiego zarażenia, wirus może spowodować u kociąt uszkodzenie mózgu (hipoplazję móżdżku) i kocięta rdzą się z tzw. "wrodzoną drżączką".

Przyczyny

Panleukopenię wywołuje u kotów parwowirus, który jest bardzo odporny na warunki środowiskowe. Wirus ten różni się od parwowirusa psiego. Najbardziej podatne na zakażenie są młode, nieszczepione koty. 

Wirus namnaża się w przewodzie pokarmowym i innych tkankach, w tym w tkance limfatycznej i szpiku kostnym, co prowadzi do wystąpienia objawów choroby. Jest to wysoce zaraźliwy wirus i łatwo przenosi się z jednego kota na drugiego, a wydalany jest z kałem i płynami ustrojowymi. Jest bardzo odporny na warunki panujące w środowisku i może w nim przetrwać wiele miesięcy. Do rozwoju infekcji dochodzi na skutek bezpośredniego kontaktu z kałem zarażonego kota lub pośrednio – poprzez skażone wirusem środowisko lub przedmioty, takie jak legowiska czy miski na pożywienie, a nawet przez kontakt z właścicielem chorego kota. Zakażenie następuje po połknięciu wirusa.

Rozpoznanie

Takie objawy, jak biegunka i/lub wymioty z domieszką krwi nasuwają silne podejrzenie panleukopenii kotów. Rozpoznanie choroby można potwierdzić, wykonując laboratoryjne badanie kału na obecność wirusa lub – dla sprawdzenia, czy doszło do ekspozycji kota na działanie wirusa – badanie krwi w kierunku przeciwciał przeciwko wirusowi i obserwowanie, czy ich poziom wzrasta.

Leczenie

W przypadku panleukopenii kotów nie ma możliwości zwalczania wirusa wywołującego tę chorobę, dlatego leczenie ma na celu kontrolowanie objawów klinicznych i chronienie przed śmiercią. Leczenie musi być intensywne i należy je wdrożyć jak najszybciej. Zazwyczaj konieczna jest hospitalizacja zwierzęcia. Podaje się antybiotyki, żeby pokonać infekcje wtórne, oraz stosuje się płynoterapię, aby opanować odwodnienie. Może być potrzebne podawanie krwi i innych leków w celu leczenia niedokrwistości i zwiększenia liczby białych krwinek. Stosuje się także leki przeciwbólowe i przeciwwymiotne.

Zakażone zwierzęta należy odizolować od innych kotów i trzeba ściśle przestrzegać rygorystycznych zasad higieny, a także stosować skuteczne środki do dezynfekcji, aby zapobiec skażeniu wirusem środowiska, kocich koszyków i legowisk, jak również ubrań, butów i rąk ludzi.

Zapobieganie

Szczepienia bardzo skutecznie zapobiegają zakażeniu i rozwojowi choroby, dzięki czemu panleukopenia kotów występuje w Polsce rzadko. Jednak należy szczepić kocięta odpowiednio wcześnie. Skontaktuj się z lekarzem weterynarii, aby dowiedzieć się, kiedy najlepiej będzie zaszczepić Twoje kocię lub dorosłego kota.

Zdjęcie przedstawiające ulotkę z programem szczepień dla kota

Ulotka dla właścicieli kotów