Polska

Wirus białaczki kotów (FeLV)

Objawy

Na skutek zakażenia wirusem FeLV może dojść do rozwoju różnych chorób przewlekłych.

Najczęściej występują następujące objawy:
  • Gorączka i ospałość
  • Brak apetytu
  • Postępujący spadek masy ciała
  • Zły stan okrywy włosowej
  • Powiększenie węzłów chłonnych
  • Wolniejszy proces zdrowienia w przypadku innych chorób
  • Niedokrwistość prowadząca do bladości dziąseł 
  • Infekcje skóry lub górnych dróg oddechowych
  • Objawy ze strony przewodu pokarmowego
U niektórych kotów dochodzi do rozwoju nowotworów złośliwych, należących do poniższych typów:
  • Nowotwór krwi i szpiku kostnego
  • Nowotwór (chłoniak/chłoniakomięsak) w jednym lub kilku z wymienionych niżej narządów:
    • Węzły chłonne
    • Grasica
    • Nerki
    • Jelita
    • Wątroba
    • Nos lub oczy

Rozpoznanie kliniczne

Często objawy są zbyt niejednoznaczne, aby można było definitywnie rozpoznać tę chorobę, zwłaszcza w jej wczesnych fazach. Podejrzenie tego schorzenia może wbudzić u lekarza weterynarii każdy kot, który gorzej się czuje lub jest w złej kondycji.

Przyczyny

Wirus białaczki kotów (FeLV) występuje na całym świecie. Każdy kot może się nim zarazić, ale prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji jest bardzo różne i zależy od wieku kota, jego stylu życia, ogólnego stanu zdrowia i środowiska, w jakim przebywa. Ten wirus nie jest groźny dla innych zwierząt domowych i ludzi. FeLV może przenosić się podczas wzajemnego lizania się przez koty (dotyczy to także pięlęgnowania kociąt przez matkę) lub przez ranę po ugryzieniu.

Wirus występuje w płynach ustrojowych, zwłaszcza w ślinie, ale także w moczu i kale. Nie jest zdolny do przetrwania przez dłuższy czas poza organizmem kota, dlatego najczęściej dochodzi do zarażenia na skutek bezpośredniego kontaktu. Wirus może także zostać przekazany kociętom przez matkę w życiu płodowym, a także po porodzie – w jej skażonym wirusem mleku. Po wniknięciu do organizmu kota wirus namnaża się w krwiobiegu. W tej początkowej fazie kotu może udać się pokonać zakażenie i uwolnić się od wirusa, i może nawet nie wykazywać żadnych objawów. Jednak układ odpornościowy niektórych kotów nie jest w stanie zwalczyć wirusa i te koty pozostają trwale zakażone – przez resztę życia. Choroba rozwinie się u nich i w końcu dojdzie do śmierci – w ciągu miesięcy lub lat od zakażenia.

Badania diagnostyczne

Obecność wirusa we krwi można potwierdzić w badaniach laboratoryjnych. Lekarz weterynarii w swoim gabinecie zazwyczaj wykonuje proste badanie krwi za pomocą testu diagnostycznego. Do potwierdzenia rozpoznania i uzyskania pełniejszego obrazu choroby potrzebne może się okazać wykonanie dodatkowych badań krwi.

Leczenie

Nie istnieje żaden lek, który niszczy wirus białaczki kotów lub leczy choroby wywołane przez ten drobnoustrój, więc terapia ogranicza się do wspomagania pacjenta. Takie postępowanie może jednak umożliwić zwierzęciu utrzymanie przez jakiś czas zadowalającej jakości życia. Koty, u których potwierdzono lub podejrzewa się białaczkę wirusową, nie powinny być rozmnażane, a poza tym stanowią zagrożenie dla innych kotów, ponieważ mogą rozsiewać wirus. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kotów żyjących wspólnie z innymi niezarażonymi kotami lub wychodzących na dwór. Idealnie byłoby, gdyby można było odizolować takie koty, aby nie zarażały innych.

Zapobieganie

Przetrwałemu zakażeniu, a w konsekwencji śmierci kota, można zapobiec przez szczepienie. Uodparnianie przeciw białaczce wirusowej może wchodzić w skład zestawu szczepień podstawowych albo szczepionkę podaje się osobno. Porozmawiaj na temat zapobiegania chorobom z lekarzem weterynarii, który zaproponuje najodpowiedniejszy program szczepień dla Twojego kocięcia lub dorosłego kota.

Szczepienie nie pomoże kotu, który już jest zakażony. W niektórych sytuacjach ważne jest, aby przed szczepieniem wykonać test w kierunku wirusa białaczki u kota. Byłoby idealnie, gdyby przed zdecydowaniem się na wzięcie kocięcia przyszły właściciel miał pewność, że matka miotu została zbadana na obecność tego wirusa i jest od niego wolna, natomiast w razie braku pewności w tej sprawie lub adopcji dorosłego kota, lekarz weterynarii zwykle zaleca wykonanie badania krwi. 

Ulotka dla właścicieli kotów

Zdjęcie przedstawiające ulotkę z programem szczepień dla kota

zdjęcie przedstawiące książeczkę zdrowia kota