Polska

Parwowiroza

Objawy

Wkrótce po zakażeniu u psa mogą wystąpić ciężkie objawy choroby, w tym ospałość, wymioty, biegunka, odwodnienie a nawet zapaść. Wymioty i biegunka są gwałtowne i zwykle zawierają domieszkę krwi. Psy mogą być naprawdę ciężko chore, a wyniki badań krwi, wykonanych przez lekarza weterynarii, zazwyczaj wskazują na spadek liczby czerwonych i białych krwinek. Nawet mimo intensywnego leczenia może dojść do śmierci zwierzęcia. Nieszczepione szczenięta są szczególnie zagrożone. Choroba może rozwijać się bardzo szybko, dochodzi do odwodnienia, niedokrwistości i wstrząsu organizmu, co kończy się śmiercią.

Przyczyny

Chorobę wywołuje parwowirus. Ten wirus atakuje szybko dzielące się komórki i namnaża się w przewodzie pokarmowym oraz innych tkankach, w tym w szpiku kostnym. Jest to bardzo zaraźliwy wirus, wydalany z organizmu w kale i płynach ustrojowych. Charakteryzuje się wysoką odpornością na warunki panujące w środowisku i może przetrwać zachowując pełną zakaźność przez okres 5 miesięcy, a nawet dłużej. Do zakażenia może dojść albo na skutek bezpośredniego kontaktu z kałem zarażonego psa, albo drogą pośrednią – przez przebywanie w skażonym środowisku lub przez skażone wirusem przedmioty, takie jak legowiska, naczynia do karmienia, a nawet przez kontakt z osobami zajmującymi się chorymi psami. Infekcja rozwija się w konsekwencji połknięcia wirusa. Epidemie tej choroby są najczęściej związane z zagęszczeniem wirusa w środowisku i nieprzestrzeganiem zasad higieny lub rejonami z dużą populacją psów i niskim poziomem wyszczepiania.

Rozpoznanie

Lekarz weterynarii może postawić wstępną diagnozę parwowirozy na podstawie objawów klinicznych i wywiadu. Potwierdzenie infekcji parwowirusowej uzyskuje się, wykonując badania kału, a także – w przypadku śmierci psa – badania próbek pobranych pośmiertnie. Mogą występować też inne czynniki zakaźne, takie jak koronawirus, pasożyty wewnętrzne (robaki) i/lub bakterie wywołujące infekcje. Ich obecność może zwiększyć ciężkość choroby. 

Leczenie

Nie istnieje żadna specyficzna metoda leczenia parwowirozy u psów. Terapia ma na celu wspomaganie pacjenta podczas choroby i łagodzenie objawów klinicznych. Zazwyczaj niezbędna jest hospitalizacja zwierzęcia, a istotną rolę odgrywa stosowanie wlewów dożylnych w celu opanowania odwodnienia i uzupełnienia elektrolitów. Podaje się antybiotyki, aby zwalczyć infekcje wtórne, a także inne leki, które pomagają wspierać organizm (np. przeciwbólowe i przeciwwymiotne). Zakażone zwierzęta należy bezwzględnie odizolować od innych psów. Konieczne jest wdrożenie rygorystycznych zasad bioasekuracji, w tym izolowanie chorych psów i stosowanie skutecznych środków dezynfekcyjnych, aby zapobiec skażeniu wirusem środowiska oraz ubrań, obuwia i rąk ludzi. 

Zapobieganie

Najskuteczniejszą metodą zapobiegania parwowirozie u psów są szczepienia. Wszystkie szczenięta powinny zostać zaszczepione przeciw tej chorobie już w pierwszym cyklu szczepień, a u psów dorosłych należy regularnie wykonywać szczepienia przypominające, w odpowiednich odstępach czasu, aby zapewnić im ochronę przez całe życie. Tym szczeniętom, które przypuszczalnie mają wysoki poziom przeciwciał matczynych, można zapewnić dodatkową ochronę przez specjalne szczepienie. Poproś lekarza weterynarii o najlepszą dla Twojego psa ochronę przed parwowirusem.

Często zadawane pytania

Pytanie: Nigdy nie pozwolę mojemu szczenięciu na kontakt z bezpańskimi psami. Czy to będzie bezpieczne, jeśli go nie zaszczepię?

Odpowiedź: Nie. Ponieważ parwowirus psi ma niestety zdolność przetrwania w środowisku i może zostać przyniesiony przez Ciebie do domu na przykład na butach, Twoje szczenię może się zarazić, dlatego potrzebuje ochrony przed tą poważną chorobą.

Pytanie: Mam starego psa i chciałbym ograniczyć liczbę jego szczepień. Czy muszę nadal poddawać go szczepieniom przypominającym, bo słyszałem, że odporność poszczepienna może utrzymywać się do końca życia psa?

Odpowiedź: To prawda, że pewne stowarzyszenia ekspertów w dziedzinie weterynarii twierdzą, że szczepienie może zapewnić dożywotnią ochronę, jednak istnieje wiele doniesień o wystąpieniu zakażenia parwowirusowego u wcześniej zaszczepionych psów. Ponadto, u starszych psów funkcjonowanie układu odpornościowego może z różnych powodów być upośledzone i dlatego psy powinny być szczepione przez całe życie, aby były chronione w razie kontaktu ze zjadliwym szczepem terenowym wirusa. Warto ten problem omówić z lekarzem weterynarii opiekującym się Twoim psem.

Pytanie: Słyszałem, że w moim rejonie panuje epidemia parwowirozy. Co powinienem zrobić?

Odpowiedź: Często dochodzi do lokalnych epidemii tej choroby, ponieważ właściciele nie szczepią swoich psów lub zapominają je zaszczepić we właściwym czasie. Powinieneś trzymać psa z dala od terenów, na których stwierdzono zachorowania i zwrócić się do lekarza weterynarii w celu sprawdzenia, czy Twój pies ma aktualne szczepienia. Pamiętaj, aby zawsze sprzątać odchody swojego psa podczas spacerów. 

Baner ilustrujący link do ulotki z programem szczepień

Baner ilustrujący link do ulotki z programem szczepień