Polska

Wirusowe zapalenie wątroby

Objawy

Objawy tej choroby mogą być różne i mieszczą się w zakresie od bardzo łagodnych aż do nagłej śmierci. Warto podkreślić, że szczepienia znacznie zmniejszyły liczbę przypadków tej choroby w Polsce. Nadostra postać wirusowego zapalenia wątroby może występować u szczeniąt do końca 3. tygodnia życia, a objawia się między innymi nagłym bólem brzucha, po wystąpieniu którego w ciągu kilku godzin dochodzi do śmierci szczenięcia. Obecnie tę postać choroby stwierdza się rzadko.

W przypadku zachorowania psów we wczesnym okresie życia często występuje znaczny spadek energii i ospałość. Podczas badania stwierdza się wysoką temperaturę, zapalenie migdałków oraz powiększenie węzłów chłonnych podżuchwowych. Ostre zapalenie migdałków często występuje u psów i budzi silne podejrzenie tej choroby. Później często u psa dochodzi do wymiotów i/lub biegunki, a także do utraty apetytu. Niektórym psom ból sprawia jasne światło.

Przy badaniu palpacyjnym stwierdza się powiększenie i bolesność wątroby. Na skutek pogłębiającej się niewydolności wątroby pojawia się żółtaczka i dochodzi do krwawienia z dziąseł. W tej fazie choroby obserwuje się bladość lub zażółcenie błon śluzowych. Z bólu pies podciąga brzuch. Choroba prowadzi do śmierci w około 20% przypadków. Te psy, które przeżyją ostrą fazę choroby, wyzdrowieją, lecz może to trwać wiele tygodni, zanim powrócą do dawnej formy.

Jeżeli chorobę wywołuje istniejący szczep wirusa o niższej zjadliwości, u psa pojawia się tylko niewielka gorączka, a czasem biegunka, chociaż ma też powiększone węzły chłonne. U niektórych psów występuje objaw „niebieskiego oka”, gdy powierzchnia gałki ocznej przybiera mlecznoniebieską barwę. 

Przyczyny

Wirusowe zapalenie wątroby psów (wcześniej nazywane chorobą Rubartha) wywołuje wirus – adenowirus psi typu 1 (CAV-1). W Europie choroba ta występuje głównie u psów i lisów.

Do zakażenia dochodzi przede wszystkim na skutek połknięcia moczu, kału lub śliny zakażonego psa. Psy po wyzdrowieniu mogą rozsiewać wirus z moczem nawet przez rok. Wirus jest odporny na działanie wielu środków dezynfekujących i może przetrwać w środowisku przez tygodnie, a nawet miesiące. Psy zarażają się głównie wirusem rozsianym w środowisku, częściej niż przez bezpośredni kontakt z innym psem.

Wirusowe zapalenie wątroby u bardzo młodych szczeniąt może szybko doprowadzić do ich śmierci, a jeśli choroba wystąpi w hodowli lub innym skupisku psów, rozprzestrzenia się bardzo szybko. Wirus dostaje się do organizmu psa przez jamę ustną, gardło i migdałki, gdzie osiedla się, zanim przeniknie do innych narządów, głównie wątroby. Często choroba kończy się śmiercią psa, nawet jeśli jest leczony.

Rozpoznanie kliniczne

Lekarz weterynarii może rozpoznać wirusowe zapalenie wątroby na podstawie objawów klinicznych (w ostrych postaciach choroby) i wywiadu. Jeżeli choroba ma łagodny przebieg, rozpoznanie bywa trudniejsze, gdyż objawy mogą być dość niejednoznaczne. Laboratoria analityczne wykonują badania na obecność tego wirusa w próbkach pobranych z wątroby lub powiększonego węzła chłonnego.

Leczenie

Nie istnieją leki działające bezpośrednio na wirus CAV-1, a leczenie jest ograniczone do wspomagania organizmu psa w czasie choroby.

Elementy postępowania leczniczego mogą być następujące:
  • Leki łagodzące objawy, takie jak: biegunka, wymioty, niewydolność wątroby, pogorszenie krzepliwości krwi.
  • Opieka pielęgniarska, której celem jest zachęcenie psa do zjadania specjalnej diety stosowanej w przypadku niewydolności wątroby.
  • Unikanie spacerów i wszelkiego wysiłku fizycznego. U wielu psów dochodzi do znacznego pogorszenia po pierwszym spacerze, chociaż wydawać by się mogło, że pies już wyzdrowiał.
  • Leki przeciwzapalne.
  • Podawanie antybiotyków może być konieczne do leczenia wtórnych zakażeń bakteryjnych.
  • Zakażone psy oraz te, które mogły mieć kontakt z chorymi osobnikami, należy odizolować od innych psów, podatnych na zakażenie, a poza tym trzeba podjąć odpowiednie środki ostrożności i przestrzegać zasad higieny (zmiana odzieży, środki do dezynfekcji działające na CAV-1 itp.).

Zapobieganie

Chorobie zapobiega się przez szczepienia. Szczepionkę przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby zwykle podaje się szczeniętom w podstawowym cyklu szczepień, często także jest ona stosowana w ramach rutynowych cyklicznych szczepień przypominających. Wiele szczepionek służących do uodparniania psów przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby zawiera szczep CAV-2, a nie CAV-1 (wywołujący tę chorobę), ponieważ takie szczepionki zapewniają także ochronę krzyżową przed niektórymi postaciami kaszlu kenelowego, a poza tym rzadziej powodują wystąpienie „niebieskiego oka” (obrzęku rogówki). W zależności od specyficznej sytuacji Twojego pupila, lekarz weterynarii wybierze taki program szczepień, który będzie najlepiej odpowiadał potrzebom psa. Obowiązkowo przed zabraniem psa na wystawę lub do innych dużych skupisk psów należy zadbać o to, aby posiadał aktualne szczepienie.

Baner ilustrujący link do ulotki z programem szczepień

Baner ilustrujący link do ulotki z programem szczepień